Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

Υπάρχει ζωη και εκτός των υπονόμων; [Της Ηλιόφωτης]

 Έλαβα στο μεηλ μου κείμενο από την Ηλιόφωτη, στο οποίο παράλλαξα τον τίτλο, καθότι πολύ μου άρεσε η φράση της: "Υπάρχει ζωη και εκτός του υπονόμου..."

Να σας πω ομως τη μαυρη αληθεια μου, πολυ αμφιβαλλω αν ισχυει αυτο σήμερα στην Ισλαμογρεκια...
Εν πάση περιπτωσει σας το παραθετω αυτουσιο εδω απο κατου, με την ιδιόρρυθμη αλλά απροσχημάτιστη και πηγαια γλωσσα της Ηλιόφωτης...

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΤΡΕΛΟΥ Ή ΚΑΤ΄ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΑΟΛΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΣΠΛΑΧΝΟΧΩΡΙΑ

Γραφει η Ηλιόφωτη 

Γράφω ιδιοχείρως την διαθήκη μου μέσα από τις μισανθρωπίες των ταμειακώς εντάξει των λαθρομεταναστολάγνων μελών του ντουνιά, καθισμένος στην μαύρη καρέκλα του χάους μας και μέσα από τις παραφωνίες του κάθε λίγδα, με το ξελογιασμένο κτήνος εντός, εκτός κι επί τα αυτά….προσυπογράφω ότι τ΄ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι. Οι βλάχοι γίναν δήμαρχοι κι οι γύφτοι καπετάνιοι…είμαι σίγουρος ότι αφήνοντας την κενονία της λύσσας, της τύφλας, των πήδων και των ασταμάτητων ιών και μικροοργανισμών, όλοι θα κράξουν ότι κάτι τρέχει στα γύφτικα και σιγά μη και χάσει η Βενετιά το εκφυλιστικό βελόνι της τώρα, στο λάδι που τρώει ο καθείς μέρα και βράδυ… άναυδα τώρα λέει, έμαθε και η αειπάρθενος υφήλιος μας με την κάθε εγχώρια σιγανοπαπαδιά των εθνών, πως πλακώνονται, άκουσον- άκουσον οι καθοδηγητές των γκρεμνών και πλακώσανε και οι κάθε πλακωμένοι και ξεπλάκωτοι σε αυτό το τσίρκο εξανδραποδισμού και κατάντιας παίζοντας την βαριά καλογερική τους…τι ασφυκτικά ανεύθυνη ανθρωπότητα…αλήθεια, όταν νομοθετούν κατά των ανθρώπων, όταν χώνουνε την ανωμαλία και την ανηθικότητα στα σχολικά βιβλία, όταν, όταν, όταν, δεν πέφτανε από τα σύννεφα συμμορίας της τσίπας τους; Και από πότε βρε άθλιοι χωρίς Γιάννηδες Αγγιάνηδες, υπο-τάδες, ΄΄παιδιά των Οθωμανών΄΄ που λέει και ο έτσι σας και κηφηναριά της τσέπης και συνένοχοι της μουλωχτής, η Ελληνική Γραμματεία δείχνει σχιζοφρενικό το Ελληνικό πνεύμα; Το εις έδαφος φέρειν παν Ελληνικόν συνεχίζεται ποικιλοτρόπως... ο κάθε πικραμένος δεν γελάει πλέον, αλλά ξερνάει…

Ήρθα στα φημισμένα χώματα σας, γιατί και στα δικά μου χώματα μια από τα γίδια γίνονται, όχι γιατί έχετε τα ωραιότερα σύκα ή γιατί θέλω να κλάψω στους ελαιώνες σας, αλλά γιατί έμαθα πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εδώ, με ευγενικά αισθήματα και μια που είμαι στα τελευταία μου θα ήθελα να με θάψετε στα κάτω σπλαχνοχώρια σας, επειδή για εσάς οι νεκροί είναι ιεροί και είναι χρέος των εναπομεινάντων ζωντανών να με περιποιηθούν, αφήνοντάς τους τα κάτωθι τελευταία λόγια μου, ως παρακαταθήκη που δεν ποιεί την νήσσαν εν μέσω ξεβρακωμάτων του θεάρεστου κατά πολλούς περιοδεύον θιάσου σε ένα κράτος καραδικαίου και καραδημοκράταρου…με τις υγείες των πολλών, που να χαρώ εγώ ατομικές επαναστάσεις του ένδον σκάπτε μιας ανάποδης προοδίλας…

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων, για τον σεβασμό της επιθυμίας μου…το τίμημα της αξιοπρέπειας, με έκανε να μαζέψω τα κομμάτια του είναι μου και να σας αναζητήσω…εσάς τους λιγοστούς σπλαχνοχωρίτες, μα τόσο ψυχικά πολύτιμους, γιατί μόνο εσείς θα με νιώθατε…δεν ήθελα να με ατιμάσει κανένας θάνατος, γι΄ αυτό επέλεξα αυτό το άγιο μέρος της γης που υπάρχετε εσείς…επιθυμώ να αφήσω την τελευταία μου πνοή στρατηγικά στην αιώνια αυτή στιγμή μου…ακουμπώντας στον ομφαλό του Κόσμου, να αφεθώ στο ιερό χάσμα και σπάζοντας το φράγμα του ήχου να αγκαλιάσω ουρανό…

Το λοιπόν…Κόσμε αντάξιε των ανθρώπων σου…φευγαλέα περνώ απ΄ τα μάτια σας…γεννήθηκα επιλέγοντας να πεθαίνω κάθε ιεραρχική ώρα…να πεθαίνω υπό τον ήλιο σαν ηλιαχτίδα μιας ημέρας…να πεθαίνω υπό της αέναης κίνησης του σε ανατολή, μεσουράνημα και δύση…επέλεξα να γεννηθώ πεθαίνοντας για τον Έρωτα αυτόν της Εθνικής αναγεννήσεως, τον ανώτερο της ψυχής μου, τον τρισυπόστατο της ανθρώπινης φύσεως που βρίσκεται μακριά από κάθε μιαρότητα, μικρότητα, μετριότητα και που διαμορφώνει σωστά το πνεύμα της γενιάς, των γενεών…να πεθαίνω στην ολόγυμνη αξιοπρέπεια του Έρωτα που ηδονίζει και διαιωνίζει τον νου των ανθρώπων…να πεθαίνω τραγουδώντας και δοξάζοντας τον άνθρωπο, να ατενίζω τον ουρανό με τίμια μάτια…και όχι…το πέρασμα μου από τα μάτια σας, δεν είναι κοινό δράμα…ο όποιος πόνος, η όποια χαρά μου σε αυτόν τον καιρό, είναι συνταρακτικά και σπαρακτικά δικός μου…δεν χαρίζεται παρά μόνο μεταγγίζεται ως ψυχική ασύλληπτης, δυναμικής αγάπης, ζυμώνει και ζυμώνεται στην απελευθερωτική αθέατη θέα του Έρωτα ψυχής, που ωθεί τους κτύπους της καρδιάς, την ανάσα, τον λόγο και τον νου, με λίγα λόγια και σταράτα και φέρουν άξια σε ένα ανώτερο επίπεδο τον άνθρωπο και του νοήματος και όχι νοσήματος της ζωής του επί γης…

Στο χθες του τώρα του αύριο μου, η θέληση ιερά θέλησε…εάν την ευλογημένη στιγμή του λάβετε θέση, δεν ήθελα να παιδευτώ ωριμάζοντας και πολεμώντας, θα επέλεγα να γεννηθώ στρουθοκάμηλος μέσα σε έναν φράχτη ζώων που συνειδητοποιούν την ύπαρξη τους στο ΄΄να…πρου…πρου…πρου…΄΄ της μέγα ψαλμωδίας της φαγοποσίας με κοψίδια αλληλοφαγίας από κάποιον κακούλη που ξεριζώνει τα φτερά μου για να τα κάνει δώρο στην δίωρη κότα του και που η λεγάμενη του θα με γευόταν ως βαπτισμένο ψάρι, τρώγοντας με άφοβα και ανελέητα στο τσιμπούσι της ιδεατής τους κοινωνίας…πέραν του καλούλη και του κακούλη, σκασμός και φρονηματισμός και κολυμπήστε ανοδικά…υπάρχει ζωή και εκτός υπονόμου…
Ηλιόφωτη

*Σ/τ/Δ. Την απαντηση στο ερωτημα του τιτλου, σας την αφηνω ως ασκηση για το σπιτι... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...