Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

Το ηθικό πλεονέκτημα των εθνικιστών, σε έναν κόσμο απόλυτης ηθικής και αισθητικής σήψης

 Στην αριστουργηματική ταινία "Σατυρικόν"* του Φεντερίκο Φελίνι υπάρχει μια σκηνή, στην οποία αντιπαρατίθενται δυο εκ διαμέτρου αντίθετοι κοσμοι... 

Από τη μία, η όζουσα, χυδαία και απάνθρωπη κοινωνία της πολυπολιτισμικής Ρωμης του Νέρωνα και από την άλλη, η αυστηρή, αρμονική, ισορροπημένη και απέριττη ελληνική αντίληψη περί ζωης, όπως τουλάχιστον παραδίδεται στην Ηθική φιλοσοφία του Σωκράτη ή στον μετριοπαθή Στωϊκισμό του Ζήνωνα του Κιτιέως.
Πρόκειται για τη σκηνη της αυτοχειρίας ενός Ρωμαίου ευγενή [που θα μπορούσε καλλιστα να ειναι ο στωϊκός φιλόσοφος Σενέκας, πρώην δασκαλος του ίδιου του Νερωνα] και της συζύγου του, που εβαλαν τελος, απο κοινου, στη ζωη τους, για να μην πεσουν στα χερια των πραιτωριανών του αυτοκρατορα.

Σε έναν κοσμο που βυθίζεται στον ηθικό βαλτο του Μηδενός και στην τρέλα της σεξουαλικής βουλιμίας, ένα υποδειγματικό ζευγάρι, όπως ο Σενέκας και η σύζυγος του, διατηρώντας τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας, της πίστης, της αμοιβαίας αφοσίωσης και του "Μηδεν Άγαν", επι-δείχνουν την Υπεροχή μιας ζωής, στηριγμένης στο Μέτρο, στο Ήθος και στη Γνώση.

Η σκηνοθετική μαεστρία του μεγάλου Φεντερίκο Φελίνι, αποδίδει με μοναδικο τρόπο το Ηθικό πλεονέκτημα της Ελληνικής κοσμοαντίληψης, απεναντι στην πολυπολιτισμική παρακμή της Νερώνειας Ρώμης.

Αντιπαραβάλλοντας τη λιτή, σεμνή, μετρημενη ζωη του Σενέκα, στην εκχυδαϊσμενη Ρώμη του Νερωνα, μπορείς να σχηματίσεις μια γνώμη, για το ποιοι δικαιούνται το ηθικο πλεονέκτημα στη δικη μας εποχη.
Μια εποχή απολυτης διαφθοράς, σήψης και βιοφυλετικής παρακμής.


Στην εικονα εδώ από πανω  [απο το "Σατυρικον"] βλέπετε το υπέροχο, δωρικό, άσπιλο περιβάλλον 
στο οποίο ζουσαν ο στωικός φιλόσοφος Σενεκας και η οικογένεια του.
Καθαρότητα, ισορροπία, λογική, αγάπη, οικογένεια, λευκές συνειδήσεις, μέτρο και γνώση.
Πολύ μακρια απο την μανιακή τρέλα της χύδην Ρωμης του Νερωνα

Στις 2 εικονες απο κατω [απο την ιδια ταινια] βλεπετε τον εκχυδαϊσμό του ανθρώπου, 
όπως κατανταει σε αμοραλιστικές, πολυπολιτισμικές, παράλογες κοινωνίας, 
όπως εκεινη της Νερωνειας Ρωμης
ή της εποχής μας 



Οι ελιτ της εποχης μας, δεν διαφερουν σε ηθική, γνωστική και αισθητική σαπίλα, 
από τους χτηνώδεις υπανθρώπους της Νερώνειας Ρώμης, που τοσο έντονα σατυρισε ο Πετρώνιος 
στο Σατυρικόν του και 19 αιώνες μετά, απεδωσε σε μια αριστουργηματικη ταινια ο Φεντερικο Φελινι... 
 

Και φυσικά αρκουσαν οι 100 πρώτες ημέρες της "πρώτης φοράς αριστερά" στην εξουσία, ώστε η αριστερά να απωλέσει το όποιο ηθικό πλεονέκτημα είχε καρπωθεί, μετά από πολυετή πλύση εγκεφάλου των μαζών.
Το πόπολο έμαθε ποιοι ήσαν τα "παιδια του λαού", με τις τεράστιες καταθεσεις σε ελβετικες τραπεζες, με τις σειρες των ακινητων, με τις ΜΚΟ και με τα επενδυμένα κεφάλαια στις πιο ασυδοτες εταιρείες χρηματοπιστωτικων υπηρεσιών του πλανητη [που οι ίδιοι κατετασσαν τάχα μου στην εμπροσθοφυλακή της πλουτοκρατίας]  
Για να μην αναφερουμε τις βολτες με σκαφη εφοπλιστων και τα αλισβερίσια με υποπτους κολαουζους των πασης φυσεως δικατορων της καθε μπανανίας.

Μετά την 4ετη περιοδο εξουσιας της, η αριστερα μπορει να εγινε πολυ πλουσιοτερη αλλα το παλιο σοφισμα περι του ηθικου της πλεονεκτηματος, καταντησε ανεκδοτο.
"Αριστερα και δεξια", μετά μαλιστα τα αίσχη που βγηκαν στη φορα, για τις σχεσεις του καθεστωτος με υψηλους "ψυχανωμαλους" της καθεστωτικης ελιτ, απεδειχθη ότι δεν ειναι παρα οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος. 
Τα δυο προσωπα του απολυτου ηθικου και αισθητικου μηδενισμου, που διατρέχει όλο τον κορμο μιας κοινωνίας σε αποσυνθεση... 

Μεσα σε αυτη τη συλλογικη παρακμη λοιπον, οι γνησιοι Ελληνες εθνικιστες, προβαλλουν ως οι "τελευταίοι των Μοϊκανών", που ακόμα υποστηρίζουν τις στέρεες παραδοσιακές αξίες.
Την οικογένεια, την πίστη, την ηθική, το μέτρο, τη λιτότητα, τη συνειδησιακή κάθαρση, την αυτοπειθαρχία ή τη συναισθηματική, σεξουαλικη, θυμική αυτοσυγκράτηση.

Η εικόνα του ασυμβίβαστου Έλληνα εθνικιστή, που οδηγείται σιδηροδέσμιος στις φυλακές, εξαιτίας της πιστης του στις ιδέες του, αντιπαρατίθεται στο αηδιαστικό πλάνο του βολεμένου από το σύστημα διαφθορέα [και διεφθαρμένου] που λερώνει ότι αγγίζει!

Θα έρθει η ώρα, όπου τμήματα αυτής της όζουσας κοινωνίας, και προπαντός άνθρωποι της γνώσης και του μετρου, θα συνειδητοποιήσουν ότι η βιοφυλετική, ηθική και αισθητική καταπτωση της συγκεκριμενης πολυπολιτισμικής κοινωνίας, έχει πιασει πάτο και ότι αναγκαζόμαστε να ζούμε σε εναν βόρβορο, εφάμιλλο σε χυδαιότητα με την Ρώμη του Νέρωνα η του Κόμμοδου.

Και τοτε θα φανεί ότι ο Έλληνας εθνικιστής είναι ο τελευταίος φρουρός της ηθικής υπεροχης του απολλώνειου ατόμου, απέναντι στο απο-ανθρωποποιημενο δίποδο τέρας, της πολυπολιτισμικής, μηδενιστικης και εκφυλισμενης δυστοπίας του καθεστώτος και ο μονος που δικαιούται το ηθικο πλεονέκτημα, σε εναν κοσμο υπο καταρρευσιν.
Όπως ο στωϊκός φιλόσοφος Σενέκας, ήταν ο τελευταίος Απολλώνειος άνθρωπος, μιας ορδής ψυχανώμαλων που διαφέντευε για ένα φεγγάρι τις τύχες της Μεσογείου και σχεδόν όλου, του γνωστού τότε κόσμου...     


Ο Ρωμαίος μεγαλοτσιφλικάς Τριμαλχίων, στο μέγαρο του οποίου εδόθη το λουκούλειο δείπνο, 
που περιγράφει ο Πετρώνιος στο Σατυρικον.  
Όπως συμβαίνει και σήμερα, ο ασύδοτος Ρωμαίος ζάπλουτος, 
υπερηφανεύεται για τις σεξουαλικες του επιδοσεις, επιδεικνύοντας στα συμποσια του, 
τα νεαρα αγορια-σεξουαλικους σκλαβους του...
Δεν υπάρχει πιο ασφαλές δείγμα για την ηθική σήψη του ανθρωπινου είδους, 
απο μια κοινωνία στην οποία η παιδεραστία ήταν ντε φακτο θεσμισμένη, όπως είναι η δική μας ή όπως ήταν η Οθωμανική κοινωνία των τσουτσέκ [ανηλικες αρσενικες πορνες], των μουγ-πετσε [οινοχοων] 
και των γενίτσαρων.
Α, και μην μπερδευετε την παιδεραστία με τον δωρικο θεσμο της πατρωνίας, 
όπως ηταν διαδεδομενος στην ελληνικη κοινωνια...   

* Λιγα λόγια για το Σατυρικον

Η ταινία: "Σατυρικον" [το αριστουργημα, κατα τη γνωμη μου, του Φελινι] στηριζεται στα διασωθεντα αποσπασματα του "Σατυρικού", του Γάιου Πετρώνιου, το οποίο εγράφη στον 1ο μ.Χ. αιώνα.
Ο Πετρώνιος ήταν φίλος του Νέρωνα και [για μεγαλο διαστημα] ο βασικός συνοδός του, στις ιγκογνιτο "νυχτερινες περιπολίες", όπου ο ιδιόρρυθμος αυτοκράτορας αναζητούσε περιστασιακούς συντρόφους ή συντρόφισσες, για να κορέσει τη σεξουαλική του βουλιμία.
Ο Νερωνας στηριζονταν στην αισθητικη αυθεντια του Πετρωνιου, ανακηρυσσοντας τον: arbiter elegantiae (εργολάβο της κομψότητος)

Ο Πετρώνιος περιγράφει τη σήψη της πολυπολιτισμικης ρωμαϊκης κοινωνιας του καιρου του, σε ενα εργο-χείμαρρο, που ουδεποτε εκδοθηκε, όσο ζουσε.
Τα αισχη τα οποια διαπραττουν οι ρωμαϊκες ελιτ του 1ου μ.Χ. αιωνα, δεν διαφερουν ουσιωδως απο τα αισχη των σημερνων ελιτ. 

Σημειωνω, ότι τοσο ο Πετρωνιος, όσο και ο δασκαλος του νεαρου Νερωνα, ο φιλόσοφος Σενεκας [που θα ενεπνεε αιωνες μετα τον Μεγαλο Μαρκο Αυρηλιο], οδηγηθηκαν στον θανατο απο ιδιοτροπία του Νερωνα.
Ο Σενεκας αυτοκτονησε μαζι με τη συζυγο του, στο σπιτι τους, αφου πρωτα ελευθερωσε τους δουλους του και εστειλε σε ασφαλες μερος τα παιδια του, προτου ερθουν οι πραιτωριανοι του αυτοκρατορα. 
Ο Πετρωνιος, αφου κι αυτος ελευθερωσε τους δουλους του, ανοιξε τις φλεβες του, τις στεγανοποιησε προχειρα με επιδεσμους και παρακαθισε σε δειπνο με φιλους του, στο οποιο συζητηθηκαν ζητηματα ποιησης και τεχνης.
Στο τελος του δειπνου, κατεγραψε τις σεξουαλικες διαστροφες του Νερωνα και ανεθεσε σε εναν απελευθερο του, να παραδωσει τη γραφη στον αυτοκρατορα. Κατοπιν ελυσε τους επιδεσμους και πεθανε γελωντας, με την ιδεα του τι μουτρα θα εκαμε ο πρωην φιλος του, οταν θα διαβαζε τα γραφομενα...

Η εποχη μας - εποχη του απολυτου ηθικου μηδενισμου - δεν μπορει να συγκριθει σε χυδαιοτητα με καμιαν αλλη, εξον απο τη Ρωμη των περιόδων της ακραίας παρακμης [Νερων, Καλιγουλας,  Κόμμοδος...]
Οι σκηνες του Σατυρικού δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα, από τις αθλιότητες των εκλεκτών του καθεστώτος, που αλωνίζουν τα πολυπολιτισμικα ψωνιστήρια, για να ικανοποιήσουν κάθε ειδους βίτσιο τους, είτε με ανυποψίαστα ανηλικα θύματα, είτε με επαγγελματίες του αγοραίου σεξ, ασχέτως φύλου...
  
 


Σκηνη απο το Σατυρικόν
Ο "ηθοποιός και σκηνοθέτης" ενός τυπικου ρωμαϊκού θεάτρου της νερωνειας Ρωμης, 
ενώ επιδειχνει στο απολυτως διεστραμμενο και διεφθαρμενο κοινο του, τον "επιγειο Θεό Έρωτα",
στο προσωπο ενος πανεμορφου αγοριου - του Γίτονα - μιας ανήλικης αρσενικής πορνης...
Ομορφα αγορια σαν το Γιτονα, αποτελουσαν το αναγκαιο αλατοπιπερο, 
στις ψυχανωμαλες ορεξεις της Ρωμαϊκης ελιτ.
Προφανώς το αγόρι το κερδιζε ο πλειοδότης, μετα το τελος της παραστασης...

Οποιαδηποτε ομοιοτης με προσωπα της εποχης μας και δη με "ηθοποιους και σκηνοθετες"
δεν ειναι διολου συμπτωματικη...
http://panusis.blogspot.com/2021/02/blog-post_94.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...